Η πραγματική αξία ενός δημιουργού δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των έργων του, ούτε στις διακρίσεις που συγκέντρωσε. Βρίσκεται σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που η τέχνη συναντά τη ζωή και ο Μίμης Πλέσσας κατάφερε να κάνει αυτή τη συνάντηση ξανά και ξανά.
Μουσικό αφιέρωμα στον κορυφαίο μουσικοσυνθέτη Μίμη Πλέσσα και τα τραγούδια του, παρουσιάστηκε από την Μικτή Χορωδία του Δήμου Νέας Ιωνίας, την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.
Τη διδασκαλία, διεύθυνση, χορωδιακή επεξεργασία και επιμέλεια κειμένων είχε η μαέστρος Μαρία Κάτσαρη και την Χορωδία συνόδευσαν οι: Λευτέρης Συμιανάκης στην κιθάρα, Λάμπρος Πανταζόπουλος στο μπουζούκι, Δημήτρης Τσούνης στην Αφήγηση και η μαέστρος στο πιάνο.

Η βραδιά περιελάμβανε τραγούδια που απέδωσε η Μικτή Χορωδία του Δήμου Νέας Ιωνίας και προέρχονταν από όλες τις φάσεις της πορείας του Έλληνα συνθέτη. Τραγούδια και μουσικές που άφησαν ένα μοναδικό αποτύπωμα στην ελληνική μουσική παραγωγή, συνδέθηκαν με ανεπανάληπτες ερμηνείες μεγάλων τραγουδιστών και σηματοδότησαν μία μακρά περίοδο της καλλιτεχνικής ζωής του τόπου μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν το αποτύπωμά τους στην εποχή τους και υπάρχουν κάποιοι άλλοι που καταφέρνουν κάτι πολύ πιο σπάνιο. να ξεπεράσουν την εποχή τους, να γίνουν κομμάτι της ιστορίας ενός τόπου, να περάσουν μέσα στις ζωές των ανθρώπων και να κατοικήσουν για πάντα στις αναμνήσεις τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε ο Μίμης Πλέσσας. Ένας δημιουργός που δεν περιορίστηκε ποτέ σε μία μουσική φόρμα, σε ένα είδος ή σε μία εποχή. Ένας άνθρωπος που αντιμετώπισε τη μουσική σαν μία ατελείωτη περιπέτεια, σαν ένα δρόμο. γεμάτο ανακαλύψεις, συγκινήσεις και νέους ορίζοντες. Γιατί η μουσική του δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική δραστηριότητα. Ήταν ο τρόπος με τον οποίον αντιλαμβάνονταν τον κόσμο. Ήταν η προσωπική του γλώσσα, η καθημερινή του επικοινωνία με τους ανθρώπους, η δική του απάντηση στη ζωή.

Από πολύ μικρή ηλικία ανακαλύπτει το μαγικό κόσμο της μουσικής. Το πιάνο γίνεται η μεγάλη του αγάπη. Ένα όργανο που θα γίνει ο αχώριστος σύντροφός του και το μέσο μέσα από το οποίο θα εκφράσει τη δημιουργικότητά του. Είναι το όργανο μέσα από το οποίο ανακαλύπτει έναν τρόπο να εκφράζει όσα ίσως οι λέξεις δεν μπορούν να πουν. Η σχέση του με τη μουσική δεν ήταν μια επιφανειακή ενασχόληση. Ήταν μία βαθιά ανάγκη. Από νωρίς φάνηκε πως διέθετε ένα ιδιαίτερο μουσικό ένστικτο. Μια ικανότητα να αντιλαμβάνεται τους ήχους και τις μελωδίες με έναν ξεχωριστό τρόπο και το ταλέντο του δεν αργεί να φανεί.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 ο ελληνικός κινηματογράφος βρίσκεται σε μία από τις πιο δημιουργικές και λαμπερές περιόδους του. Οι ταινίες γεμίζουν τις αίθουσες. Οι ηθοποιοί γίνονται αγαπημένα πρόσωπα του κοινού και τα τραγούδια ταξιδεύουν από τη μεγάλη οθόνη στα ραδιόφωνα, στις παρέες, στα σπίτια. Το 1960 ο Πλέσσας αρχίζει να γράφει μουσική για τον κινηματογράφο και το 1961 ξεκινά τη συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ. Μια συνεργασία που θα διαρκέσει μέχρι το 1977 και θα αφήσει πίσω της ένα εξαιρετικά σημαντικό μουσικό αρχείο. Περισσότερες από 100 κινηματογραφικές ταινίες θα ντυθούν με τη μουσική του.

Ανάμεσα στις σημαντικότερες δημιουργίες του συναντάμε τραγούδια που έμειναν χαραγμένα στη συλλογική μας μνήμη. Τραγούδια με διαφορετικό χαρακτήρα, διαφορετικές μουσικές αποχρώσεις, αλλά με ένα κοινό γνώρισμα, την δύναμη της μελωδίας. Και εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της δημιουργίας του. Μπορούσε να γράψει μια μελωδία που να είναι σύνθετη μουσικά, αλλά να φτάνει στην καρδιά του ακροατή με απόλυτη απλότητα. Δεν χρειαζόταν ο ακροατής να γνωρίζει μουσική για να συγκινηθεί. Μια ανάμνηση ξυπνούσε, ένα πρόσωπο ερχόταν σε σκέψη, μια παλιά ιστορία ξαναζωντάνευε.
Γιατί η πραγματική αξία ενός δημιουργού δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των έργων του, ούτε στις διακρίσεις που συγκέντρωσε. Βρίσκεται σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που η τέχνη συναντά τη ζωή και ο Μίμης Πλέσσας κατάφερε να κάνει αυτή τη συνάντηση ξανά και ξανά.